خدایم

ای آموزگار قلبم

شکسته قلبی بی کینه دارم

و رویی سیاه در مقابل تو

کوله بارم سنگین ، اما از گناه و دستانم خالی

شرمنده ام...توشه ام همینهاست که گویی هیچ نیست...

چشمانی نمناک و ملتهب... این است تمام دار و ندارم

پذیرا باش

اما انگار نه، چیز دیگری هم این میان هست.

آری ... رحمت و محبتِ تو

گُناهم بزرگ است، اما نه به اندازه بزرگی تو

نابخشودنی است اما از نظر من و خلقِ تو، نه از نظرِ تو که خالق خلقی

پس رب مهربانم، معبودم

مثل همیشه از تو مَدَد می جویم و امیدوارم

آری...امیدوار به لطف و رحمتت

         رهایم مکن

تنهایم مگذار

که بی تو هیچم و پوچ...

نوشته شده در دوشنبه ٢۱ بهمن ۱۳۸٧ساعت ۱:۳۸ ‎ق.ظ توسط مجید نظرات () |